Ik houd niet van studiofotografie. Dat is iets wat ik al jaren vol vuur verkondig. Niet spontaan, geposeerd, onnatuurlijk, gespeeld, kitschig en beperkt.

Nu ben ik van mening dat principes bestaan om te laten varen. Zeker als je jezelf wil ontwikkelen als fotograaf die verder kijkt dan de persoonlijke comfort zone qua trucjes en kunstjes.

Om een lang verhaal dat weinig mensen zal boeien kort te maken: ziehier mijn allereerste studioportret vanaf mijn voormalig werkkamer.

Ik weet, er kan heel veel beter : achtergrond is te scherp en bovendien niet strak, belichting, scherpte enz enz enz.

Maar toch vind ik hem mooi en passend bij mijn stijl: ik heb een spontaan moment weten vast te houden binnen een gekunstelde setting.

Wat vindt men?